زنان افغانستان/ زنان ایران- داستانی تکراری و رنج آور

آنچه که طی بیش لز ۴ دهه بر زنان ایران رفته است در افغانستان زیر سلطه طالبان تکراری رنج اور دارد. زنان ایران توانستند با عزم راسخ و باور به اینکه نباید به نیروهای عقب مانده از تاریخ اجازه داد تا به حرمت آنان تجاوز کنند طی سالها ثابت کردند که عزمشان راسخ است تا جایگاه انسانی خود را در جامعه به اثبات برسانند. پای خود را بر زمین کوبیدند، زمین و زمان را شخم زدند، از تهدید و ارعاب نهراسیدند، در برابر زورگویان ربان منطق و قدرت استدلال بکار بردند و جامعه بین المللی را نیز با خود همراه کردند تا انچه را که از آنان ربوده شده بود، تا قوانین و فرامینی را که ناقص حقوق اجتماعی آنان بود، تا مرز زورگویی و هرزه گویی حکومت اسلامی و خلاصه انکه هر آنچه را که خلاف میل و خواسته انان بود را در هم شکنند و نظمی هماهنگ با نظم جهانی برای خود ایجاد کنند. اما این بدان معنی نیست که همه آنچه را که میخواستند و از آن انها بود را بدست اورده اند. هنوز تا برآورد خواسته هایشان راه دراز در پیش است. اما مهم انست که زنان ایران میدانند چه میخواهند و اگاهند که چگونه خواست های خود را جامعه عمل پوشانند.

جهان در همه ابعاد در حال تغییر و تحول است. موج پیشرفت تکنولوزی به حکومت های زورگو دیگر اجازه نمیدهد تا هر آنچه را که در رویاهای پوسیده خود در نظر داشتند بر مردم و به ویژه زنان تحمیل کنند. در این میان استثنا وجود ندارد. در این میان هیچ حکومتی با هیچ بهانه ای و از منظر هیچ باور و طرز تفکری نمیتواند زنان، یعنی نیمی از جمعیت کشور را خانه نشین و محروم از حقوق اجتماعی کند. اگر با کشور همسایه، افغانستان باز گردیم، آنچه که تحت فرمانروایی گروه طالبان بر زنان میگزرد حرکتی بر خلاف جریان أب است. زنان افغانستان بخوبی به حقوق خود آگاهی دارند و میدانند که اگر گروه طالبان برای مدتی انان را از زندگی اجتماعی محروم کند، این اقدام خلاف جریان اب است و راه بجایی نمی برد زیرا که در هیچ جامعه ای زندانی کردن نیمی از جمعیت درون خانه تداوم نخواهد داشت. زیرا که جامعه به زنان نیاز دارد. جامعه به دانش زنان در حوزه های اجتماعی نیاز دارد و بدون وجود زنان بسیاری از نیازهای جامعه براورده نخواهد شد. گروه طالبان دیر یا زود به این واقعیت اگاه خواهد شد که جامعه نیاز به پزشک زن، پرستار زن، معلم و اموزگار زن، قانون گذار و مدیر اجرایی زن دارد. در هر جامعه ای نیازهای ان جامعه برای ادامه حیات به کارایی و دانش مرد و زن بیک انذازه نیاز دارد و دیر یا زود انان که افغانستان را با شتاب به قعر دورانهای گذشته سوق میدهند در برابر این واقعیت قرار خواهند گرفت و امید انست که ان زمان زیاد دیر نباشد. امید ان است که زنان افغانستان به جایگاه انسانی خود باز گردند و بتوانند در جامعه ای که به انها نیاز فراوان دارد حضوری پویا و زنده داشته باشند.