در استانه سالی نو ایا امیدهای نو نیز در راه است؟
کشورمان ایران اکنون در گیر جنگی شده است که حاکمان بی خرد حکومت اسلامی با عربده کشی های بیهوده و دشمنی های آشکار و پنهان با جهان پیرامون به ویژه امریکا و اسراییل به ما تحمیل کرده اند. مردم ایران دهه هاست که تاوان این رجز خوانی ها را در قالب تحریم ها و انزوای بین المللی تجربه کرده اند. از همان روزهای نخست حاکمیت روح الله خمینی و اعلام جنگ با امریکا و غرب تا مرگ او و حاکمیت خامنه ای که بیش از ۴۷ سال ایران را و مردم ایران را گروگان افکار معیوب و خصومت و کینه ورزی گرفته بود.
همان یاوه گویی های مداوم علیه انریکا و اسراییل، بسیج نیروهای سرگردان در کشورهای متطقه و مسلح کردن انها و جنگ افروزی های متطقه ای اسراییل را واداشت که اقای ترامپ را به جنگ با ایران بکشاند که قربانی اول ان رهبری بود که زبانش را کینه و نفرت پوشانده بود. کشاندن ایران به این جنگ ناخواسته گرچه خامنه ای را از میان برداشت اما قربانی های انسانی و مالی بسیار ببار اورده است.
آتش این جنگ خشونت بار هم کشور مان ایران را بدامان خود کشانده است و هم کشورهای پیرامون را و با بسته شدن تنگه هرمز توسط سپاه، بخش عظیمی از جهان را علیه ایران بسیج کرده است.
در استانه سال نو با قلبی غمبار و دلی نگران از اینده ایران ایا میتوان امیدوار بود که این شب سیاه و تاریک را پایانی هست؟ امید و امیدوار بودن همواره انسانها را بزندگی میکشاند. ما نیز شاید این امید را در دل بپرورانیم که با رستن شکوفه ها و نرگس ها و بنفشه ها زندگی در کشورمان ایرانی برگی نو را ورق زند. برگی که بر خطوط ان امید از میان رفتن بقایای حکومت اسلامی و صلح و دوستی با دیگر انسانهای کره خاکی را در رگه های نورسیده خود منقش کرده باشد.
